Ezberim oldu artık gecelerim..

Her şiirin ilk mısraları

hep aynı son zamanlarda..

Önce geceye dair

birkaç not düşüyorum kağıda,

ardından başlıyorum sensizliğimi övmeye


Bu koyu karanlıkla beraber sarıyorum

yüreğimin dört bir yanını umut kırıntıları ile..

Önceleri ceplerimde taşırdım bilirsin..

Ne zaman tükendiğimi hissetsem

ellerim ceplerimde

düşerdim şehrimin kaldırımlarına..

Bazen bir saat, bazen tüm gece..

Ellerimle sıyırırdım geceyi gökten..

Yıldızlar çıplak kalır, ay utanırdı kendinden..
Sabahında başkalaşmış bulurdum kendimi.

 

 

İlk andan itibaren hissettirirdin kendini..

Sanki peşimden geliyordun..

Hani arkamı dönsem, görecek gibi olurdum seni..

 

 

Korktum..

Bir kez bile dönemedim arkaya.

Sanki tökezlesem sensizliğin

koynuna düşecek gibi olurdum..

Ki zaten öyleydi.
İşte yine öyle bir gecenin kapısındayım..

Sabahında umutla açılan gözlerim,

gecesinde beyaz kağıtlara çiziyor resmini..
Harf harf, mısra mısra işliyorum seni.

Sensizlik silgi misali azraili oluyor dizelerimin..

 

 

Siyah çizgilerin arasını okumakmış hayat

Ben zamanın satır aralarını okuyordum sende…

 

16/09/2010

Share

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir